Van 18 mei tot 1 juni heb ik lesgegeven aan het Kilimanjaro Filminstituut in Arusha. Als blijvende herinnering kun je via dit blogje, mijn avonturen nog eens teruglezen.

kwaheri!

—————————–

10-06-2013 – Weer terug

“You aren’t wealthy until you own something money can’t buy.” Nooit geweten dat Garth Brooks zo’n filosoof was maar hij heeft gelijk. Mijn innerlijke rijkdom is, in lijnrechte tegenstelling tot mijn banksaldo, met sprongen gestegen de afgelopen weken in Afrika.

Ik ben nu precies een week terug jullie hebben een beetje mee kunnen reizen. Vrienden en collega’s heb ik intussen tot op het bot lastig gevallen met al mijn verhalen, belevenissen en emoties. Dingen die zo heftig binnenkwamen dat ik ze op dat moment niet eens in woorden kon vatten. Zo had ik een stapeltje oude pockets over televisie-productie meegenomen. Een trainer zag het voor vertrek op mijn buro liggen en wierp het, na een blik op de uitgave, smalend terug. De student die het ontving heeft me wel vijf keer gevraagd “Is it for me? Can I keep it? Is it really for me?” Op mijn ‘ja’ drukte hij het boekje tegen zijn borst en wiegde het als een baby. De pocket en hij waren onafscheidelijk. Telkens moest ik brok wegslikken als ik hem er mee zag lopen.

De gesprekken, één-op-één, met de studenten zittend op het grasveldje voor de school waarin ze heel voorzichtig en met neergeslagen ogen hun dromen met me deelden. “If you can dream it, you can live it!” zei ik. Een student pakte mijn handen en zei; “Katinka, I promise you, I will write you about the first production I am going to do. I will tell you everything about it. You will be proud of me!” “I’m proud of you.” zei ik, “You be proud of you, promise me that!”

Ik schreef het die dag nog op het bord; “I am so proud of you all! Katinka” De volgende ochtend stond er onder; “We love you so very much.”

Toen de laatste dag aanbrak vreesde ik vooral mijzelf. I’m a cry-baby… bij films, muziek, boeken, zelfs rookworst-reclames (echt waar) ik kan er niks aan doen. Voor een (uiterlijk) stoer wijf ben ik een behoorlijke dweil. Ik heb me echter dapper door de dag heen geslagen. Met een grap en een kwinkslag – humor redt een hoop – afscheid genomen van ‘mijn’ studenten. Het ging nog even bijna mis. Na mijn persoonlijke afscheid-speeches gingen de studenten mij op hun beurt stuk voor stuk bedanken. Komba keek, bij zijn ‘beurt’, naar de tafel en stamelde “Thank you…. Thank you…” daarna ging hij staan, haalde diep adem en salueerde naar me. “I don’t know what to say, but you’re a soldier, you are always in my heart!” O wat heb ik moeten vechten tegen de tranen.

Money couldn’t buy these past two weeks. Dat wat ik nu bezit aan kennis, inzicht en liefde is ook echt onbetaalbaar. Ik zal ze elke dag missen, deze bijzondere en dappere mensen. Als ik aan ze denk, of als ze me een klein berichtje via Facebook sturen, dan kan ik ze bijna weer voelen. En we hebben afgesproken dat we volgend jaar, als ik weer terugkom, een hele avond samen bij een vuurtje gaan zitten en alle verhalen uit gaan wisselen. En ik zal zó trots op ze zijn. Kwaheri!

Katinka

———————————

30-05-2013 – Laatste loodjes alweer…

Het zit er op. Nou ja, bijna dan. De studenten zijn nog druk bezig met hún laatste loodjes, namelijk de laatste hand leggen aan de corporate clips die ze hebben geproduceerd. Onder waanzinnige tijdsdruk en met minimale middelen hebben ze gewerkt, én moeten ze vannacht nog doorwerken. Het pad van een programmamaker gaat niet altijd over rozen, noch over welke prachtige bloem die hier zo weelderig groeit dan ook.

Het instituut beschikt over weinig middelen. Dat betekent dat de editsets overdag gebruikt worden voor lessen aan de 1^e en 2^e jaars studenten. Eén van de teams had een laptop geleend maar de Final Cut versie is niet dezelfde als waar ze al op gemonteerd hebben dus er zit niets anders op dan wachten. En wat kunnen ze dat goed! Het is ronduit bewonderenswaardig. Daar waar ik gemiddeld binnen 5 minuten schuimbekkend door het leven ga, omdat iets niet ogenblikkelijk gaat zoals ik dat wil, zitten zij glimlachend te wachten.

Ik probeerde vanmiddag in te checken. Internet was slow, to say the least… De KLM gooide mij er dus maar weer uit. Na keer 3, (wat in mijn geval toch welhaast grenst aan engelengeduld) vloekte ik luid en hartgrondig tegen mijn laptop én tegen mijn telefoon. Meteen stormden er twee docenten naar binnen, “Are you allright Katinka?” Lichtelijk beschaamd zei ik dat het prima ging maar dat het internet niet mee wilde werken. Met een mengeling van onbegrip en medelijden keken ze me aan. “Yes… well… you will have to wait. Have patience.” Ik grinnikte. “I am a very impatient person I’m afraid…” Ze knikten semi-begripvol. Dát hadden ze intussen al wel begrepen vrees ik.

Hoe dan ook, het internet bleef traag. Ik ging maar iets anders doen namelijk met de studenten hun ruwe montages doornemen, een praatje maken, mijn koffer uit de kamer van de secretaresse ophalen en terug naar de lodge. Daar opnieuw ingelogd bij de KLM en geboard. Prima plek – niets aan het handje. Met terugwerkende kracht ben ik dus niet eens meer lichtelijk beschaamd maar stijgt het rood tot in mijn haarwortels als ik eraan denk hoe ik tekeer ging, daarbij anderen minstens het idee gevend dat mijn huis tot op z’n fundamenten was afgebrand. Maar nee hoor, internet was slow… that was all.

We kunnen dus een hoop van elkaar leren. Ik om iets geduldiger – in elk geval op de bijzaken des levens – te zijn. Aan de andere kant zou ik willen dat er iets meer fanatisme bij de studenten en docenten naar boven zou borrelen. Ze hoeven echt niet half hondsdol om zich heen te happen (dat hóéf ik trouwens ook niet…) maar ik geloof werkelijk dat het loslaten van pole-pole een land als Kenia een enorme, economische, boost heeft gegeven. Ik zou het ze in Tanzania ook zo ontzettend gunnen! Deze hardwerkende maar vooral lieve en bescheiden mensen. Ik geloof echt dat hier een grote toekomst ligt. En ik ben zo blij en dankbaar dat ik er de afgelopen twee weken deel van uit heb mogen maken.

Katinka

———————————

27-05-2013 – Vallende kwartjes

Inmiddels heb ik mijn eerste lesweek erop zitten. Wat een ervaring! Toen ik mijn tussentijdse rapport teruglas aan de directeur van KFI en de docent van het 3^e jaar dacht ik: Jeeemig! Wat hebben ze al een hoop werk verzet! En wat moeten sommigen van ver komen! Maar wat me vooral inspireert is de gretigheid waarmee de studenten meer, en nóg meer, willen leren.

Bugetteren en plannen bijvoorbeeld is iets waar ze zich nog nooit een minuut mee bezig hebben gehouden. Ze hadden dan ook ook geen enkel benul van wat een camera-ploeg of een regisseur zou moeten kosten in Tanzania. En dan wordt het toch lastig om “aan het eind van de dag” wat geld over te houden als producent… De eerste groep ging druk aan de slag maar bakte er, om alle voor de hand liggende redenen en volstrekt schuldloos, niets van. We namen het door en ik ging aan de slag met de 2^e groep, door het post voor post toe te lichten en uit te leggen. Toen ik aan het einde van de oefening vroeg of ik de begrotingen mocht zien schoof iedereen een beetje zenuwachtig heen en weer in hun plastic stoeltjes. Intussen weet ik dat een open vraag als “Wie wil zijn begroting laten zien?” tot niets leidt, dus ging ik het rijtje af: “Peter, Onesmo, Brenda, Komba, Jacklyn, Ernest, Hemed? No-one?” Niemand had ook maar 1 aantekening gemaakt. Voor het eerst werd ik een beetje boos en verhief mijn stem over het levensbelang van budgetteren als onafhankelijk producent. Zeven teneergeslagen smoeltjes waren mijn deel.

Toen ik ze donderdag vroeg of er lessen waren waarin ze nog meer wilden oefenen, of dat er dingen waren die niet in het rooster zitten maar die ze wel wilden leren verbaasde het me dat ze, bijna als uit 1 mond riepen: Budgetteren!

Ik ging aan de slag. Collecteerde links en rechts de tarieven voor mensen en middelen in Tanzania en schreef 3 korte cases op basis waarvan zij een planning en een begroting konden maken.

Na een uurtje waarin je speld kon horen vallen vroeg ik –tegen beter weten in- wie zijn planning en begroting met ons wilde delen. In mijn ademteug om iemand de beurt te geven schoof Brenda haar stoel naar achteren en liep naar voren. Ik viel bijna flauw maar overhandigde haar de stift. Binnen 10 minuten zette ze een nagenoeg foutloze planning en begroting op het bord. “Well done!” riep ik enthousiast. “And how much money did you make on this production?” Ze keek me met meer zelfverzekerdheid aan dan ik in alle voorgaande dagen had gezien, grijnsde van oor tot oor, hief haar handen in de lucht en zei: “Almost 1 million Tanzanian Shillings.” Ik kon wel springen van geluk. Nog voor ik iets kon zeggen stond Onesmo op en liep naar het bord. Hij had een andere case uitgerekend. “Ga je gang.” zei ik. Ook hier bijna geen op- of aanmerkingen. Ook hier een euforische student bij wie het kwartje overduidelijk was gevallen. De één na de ander kwam los van de grond. Wat een geweldige middag!

Een vraag die uit de studenten zelf kwam was of ik hen kon helpen met het schrijven van een Case for Support. In de avonduren heb ik een les hierover voorbereid. Toen we de theorie hadden doorgenomen vroeg ik de studenten of ze, op basis van hun Golden Circle – die ze de eerste lesdag hadden gemaakt – wilden beginnen met schrijven, en de lezer op basis van hun motivatie en gedrevenheid deelgenoot wilden maken van hun doel.  Dit bleek wat ingewikkeld voor ze. Ik stelde voor dat ze elkaar zouden interviewen waarbij de interviewer zich af moest vragen waarom hij of zij zich in Godsnaam zou moeten interesseren voor het doel van de ander. De opdracht aan de geinterviewde; probeer de ander te raken met jouw passie. Na de eerste twee zinnen toch wat moeizaam in Engels riep ik: “Stop, alsjeblieft! Doe het in Swahili. Ik hoor zo wel van iedereen welke zin hen het meest geraakt heeft. Voor mij maakt het nu even niet uit.” En daar gingen ze. Vol vuur. Niet langer het nauwelijks hoorbare Engelse gefluister, maar krachtig en oprecht. Het matglas dat tussen iedereen in stond verbrijzelde voor mijn ogen. Ik zag de studenten glimlachen en slikken. Ik verstond er natuurlijk geen letter van maar voelde door alles heen de liefde voor wat zij willen bewerkstelligen, niet alleen voor zichzelf maar ook voor anderen en voor hun land.

Wát een prachtige verhalen en wát een bijzondere mensen zijn deze week mijn leven binnen gewaaid.  Als de wind door de Acacia-bomen.

Asante! Asante sana!

———————————

23-05-2013 – Home is where the heart is…

Tijdens het heen en weer lopen tussen de twee gebouwen van het Kilimanjaro Film Instituut – iets dat ik nogal regelmatig doe op een dag – bedacht ik me halverwege het hobbelige zandpad hoe ongelooflijk thuis ik mij er voel. En die gedachte overviel me eigenlijk. Het is per slot van rekening pas mijn 3^e dag tussen allemaal nieuwe gezichten in een nieuwe omgeving. En niet alleen nieuw maar vooral ook héél anders dan dat ik gewend ben.

Mijn klaslokaal bevindt zich in de hal, ingeklemd tussen de schrale kantoortjes van de directie, zijn secretaresse en de boekhoudster. O ja, en het docententoilet; een (weliswaar porceleinen) gat in de grond met een emmer spoelwater ernaast. Er is een lange tafel met een verzameling aan verweerde plastic stoeltjes die bijna allemaal stuk zijn. Er hangt een piepklein whiteboard en er is 1 blauwe marker die het doet. Het licht doet het dan weer niet, en op bewolkte dagen zoals gisteren en vandaag is het er behoorlijk donker.

Mama Mary, de kokkin van de school, maakt tijdens de lunch iets speciaals voor mij klaar omdat ze vindt dat ik geen maïspap met saus kan eten. Vandaag was het pasta met gekookte aardappels, wortels en bonen… Het was heerlijk trouwens.

Ik stap ’s morgens niet in mijn auto maar hijs mijn rugzak op mijn rug om 20 minuten langs een stoffig zandpad omhoog te klimmen naar de school. Ik ben geloof ik nogal een bezienswaardigheid. De mannen brommen een laag “Jambo” terug als ik ze groet en de dames schieten na een vriendelijke groet in luid gegiechel zodra ik gepasseerd ben. De kinderen zwaaien en roepen in Swahili naar me. Een keer of wat moet ik met een soort noodsprong een bananenplantage in omdat er een met mensen volgeladen vrachtwagen of een motor met een half gezin en 4 zakken aardappels erop van het pad naar beneden komt stuiteren. Kom daar maar eens om in Hilversum!

Stephen, één van de stafmedewerkers van de school en Masaai van geboorte geeft me ’s middags met het busje een slinger terug. En als hij er niet is dan daal ik het zandpad te voet weer af en herhaalt het ochtendritueel zich.

Het lijkt in helemaal niets op thuis. Niet in de verste verte. En toch voel ik me thuis. Is dat niet gek? Ik maak oploskoffie met water uit de pomp buiten en lach met de docenten. Na een “Morning Katinka” en een “Morning class” gaan we samen aan het werk. Ik lunch buiten op een muurtje van een aluminium bordje met 1 lepel. Hurk geroutineerd boven het gat dat wc is en mep eens naar een mug.

Ik denk wel te weten hoe dit toch zo komt. We delen allemaal dezelfde interesse. We zijn collega’s onder elkaar en ons hart klopt voor televisie maken. Home is where the heart is, where-ever that home may be!

Katinka

———————————

21-05-2013 – Overeenkomsten en verschillen

Het is de derde avond van mijn verblijf in Arusha alweer. Zaterdagavond landde ik, na een perfecte vlucht, op Kilimanjaro Airport. Samuel Obae, manager van het filminstituut kwam me persoonlijk afhalen. De reis vanaf het vliegveld leidde langs wegen zoals alleen Afrika die kent; nergens ter wereld lopen er zoveel mensen langs de wegen als in Afrika. Ze lopen alleen, in groepen, ze dragen kinderen of plastic draagtassen, in het donker en langs de helverlichte delen met winkeltjes en uitgaansgelegenheden met luide muziek. Er scharrelen overal honden rond en er worden bananen gebakken en vlees geroosterd langs de kant van de wegen. Telkens weer bekijk ik dit tafereel met een mengeling van verwondering en herkenning. Ondertussen wijst Samuel mij op plekken en vertelt over het landschap.
In de guesthouse staat Edita, een 2^e jaars studente, eten voor me te koken. Ze zegt dat ze de volgende ochtend langs zal komen om samen boodschappen te doen in Arusha.

We pakken een lokaal busje naar de stad waar mensen met een bijbel onder hun arm geklemd en kinderen in mini-kostuumpjes en roezel-jurkjes in- en uitschuiven. De markt in Arusha lijkt het meest op een vrijmarkt; zeilen en kleden liggen uitgespreid en de handelswaar ligt opgetast. Plastic keukengerei in alle kleuren van de regenboog, prachtige pyramides van sinaasappels, kleding, speelgoed, electronica… Ik zou graag langer blijven maar Edita heeft nog een afspraak dus we draven over de markt als waren we op Duindigt. Naast mijn verwondering over alles dat ik (opnieuw) zie, hoor en ruik verbaas ik me – als een toch wat afstandelijke Nederlandse – over de lichamelijkheid van de Afrikanen. Edita pakt mijn pols en begint met de onbevangen interesse van een kind mijn armbandjes te bekijken en aan te raken. In de rij bij de supermarkt neemt ze een streng van mijn haar en begint, om de tijd te doden, er een vlecht in te maken. Als ik glimlachend omkijk zegt ze grijnzend: “You’ve got black hair… that’s nice!” Tijdens de wandeling door Arusha pakt ze regelmatig mijn hand, en we lopen hand in hand een paar meter. Op de terugweg moet ze eigenlijk een paar haltes eerder eruit, maar, fluistert ze in mijn oor “I don’t trust the driver and there’s no other people in the bus. I’ll stay with you.” Ondertussen strijkt ze mijn haar naar achteren en kijkt ze me aan alsof we al jaren beste vriendinnen zijn.

Het grappige is dat die vertrouwelijkheid op slag verdwenen is als ik voor de klas plaatsneem vanmorgen. Blijkbaar ben ik De Juf, die je niet tegenspreekt, met reserve aankijkt en pas een antwoord geeft als je een beurt krijgt. Met als gevolg dat ik de tijd die ik normaliter “inrooster” voor discussie maar met de groots mogelijke moeite gevuld krijg. Het zit er wel, dat weet ik zeker want ik zie tijdens de opdrachten wel discussieren. Ik moet zeggen dat een aantal al behoorlijk op weg is om iets mondiger te worden.

Mijn grootste taak zal zijn om deze studenten te leren voor zichzelf en hun mening en visie op te komen en door discussie zaken helder te krijgen en hun meningen en opinies nog meer fundament te geven. Dat wordt een gevechtje, ook met mezelf. Minder “Juf” zijn en meer Katinka. Minder voor de klas en meer fysiek contact. They just might have to learn to trust the driver…

Katinka

———————————

16-05-2013 – Oeps…. Swahili

Ja hoor, ik heb het weer! Ik vind dat ik mij een nieuwe taal eigen moet maken, je raadt het al; Swahili dit keer. Ik hou nou eenmaal van taal. Om met Paulien Cornelisse te spreken ‘het is, zeg maar, helemaal mijn ding’.  Misschien hou ik gewoon wel erg van praten en kan ik het niet uitstaan als ik me ergens niet verstaanbaar kan maken. Dat zal het zijn…

Nou ben ik de eerste jaren van mijn leven Engelstalig opgevoed. No problems there. Het Nederlands gaat me ook heel prima af maar mijn Deutsch ist doch wirklich nicht um über nach Hause zu schreiben. Mijn Frans ook niet overigens. Ooit in HAVO 5 (verplicht) een toneelstuk van Moliere gezien. Ik weet alleen nog hoe het heette: ‘Les fourberies de Scapin’. Ik had net zo goed een Russisch stuk kunnen kijken, heb er geen woord van verstaan…

Toen ik op Bonaire woonde vond ik uiteraard dat ik Papiamento moest leren. Dankzij de urenlange raadsvergaderingen op de Antilliaanse radio kan ik het intussen redelijk verstaan maar veel meer dan ‘dushi’, ‘pabien’ en ‘ajo’ spreek ik het niet! Ik ben er nog wel voortvarend  aan de slag gegaan met Spaanse lessen. Bij juf Emmy. Nog meer leerde ik van Blanca, een doortastende Colombiaanse collega, die mij dwong het eerste half uur van mijn shift Spaans te spreken. En van Francesco met wie ik regelmatig ging paardrijden. Hij had een ingelijst diploma Engels aan zijn muur hangen en vierde zijn verworven kennis van die taal graag op mij bot. Volstrekt doelloos. Eigenlijk heb ik van hem twee dingen geleerd; met een Colombiaan spreek je gewoon Spaans en zeik je niet als je koffie, waarin minstens vijftig dode mieren drijven, te drinken krijgt…

Ik heb me in Borneo door het Maleis heen geploeterd en in Zuid Afrika , tot grote hilariteit van gids Matthew Shezi, geprobeerd om de drie verschillende klik-klanken van het Zulu uit mijn mond uit te krijgen, zonder dat het eruit zag alsof ik een gloeilamp had ingeslikt.

Maar nu heb ik dus een nieuwe missie. Swahili. Volgens Google één van de meest eenvoudige talen om te leren. Yeah… right! Verschillende van ‘mijn’ studenten zijn aangehaakt op mijn Facebook en het is geweldig om al met hen te kunnen kletsen. Zolang het in het Engels gaat; no problems there! Mijn Swahili beperkt zich tot de meest minimale conversatie: Jambo! Habari? Nzuri sana. Na wewe? (Hallo! Hoe gaat het? Heel goed, en met jou?) Student Paul is al erg trots op me. Hij schrijft terug: “Yah, so good! You are right!” en “Mimi ni mzima!” that means “I’m so fine!” om daar aan toe te voegen “No worry, together we are as one!”. En dat is toch de meest toffe mededeling die je kunt krijgen, in welke taal dan ook!! Overmorgen vlieg ik naar mijn nieuwe vrienden. Together we will be as one. Toch benieuwd hoe je dat in het Swahili zegt… Ik laat het jullie weten.

Katinka

———————————

07-05-2013 – Twijfel en wijsheid

Het aftellen is begonnen. De grote twijfel ook. Niet dat ik twijfel over of ik wel gaan wil. Iedere vezel in mij lijf geeft gehoor aan het roepen van moeder Afrika. Ze roept me, en ik ben klaar om te gaan!
Ik twijfel niet over wat Afrika mij brengen zal, maar over wat ik terug ga geven. Ik ben al weken bezig met het schrijven en herschrijven van lesmodules en nooit echt tevreden met het resultaat….

Mensen die mij oppervlakkig kennen zullen mij vast daadkrachtig noemen en zeker. Dat dit toch echt niet helemaal is wat ik ben weten maar weinigen. Mijn vroegere paardrijd-instructeur doorzag mij via mijn paard. “Hij neemt je al 10 minuten in de maling!” riep hij vanuit het midden van bak, “en omdat jij zo’n twijfelkont bent komt hij er nog mee weg ook!” Ik heb een hoop van hem geleerd, van mijn instructeur ook overigens…

René Descartes zei het al; ik twijfel, dus ik denk, dus ik ben. “dubito, ergo cogito, ergo sum.”  En misschien is het ‘zijn’ wel de meest toegevoegde waarde die ik kan bieden daar in Arusha. Niets dat ik ga vertellen is niet te vinden of op te zoeken, in boeken, op internet. Produceren is, per slot van rekening,  gewoon een vak. Wat ik bij kan dragen is wat ik ermee gedaan heb. Mijn ervaring en keuzes die ik gemaakt heb. De keuze voor het WNF ging mij gemakkelijker af dan de keuze voor Defensie. Maar beiden hebben ze me veel opgeleverd!
Ik hoop dat ik mijn studenten kan leren dat wéten één ding is, maar twijfelen – jezelf en anderen bevragen – vaak leidt tot helderder inzicht en een betere en weloverwogen keuze. Maar ik ga ze ook leren om op gezette tijden knopen door te hakken en beslissingen te nemen.

We starten op maandagmorgen, na een introductierondje, met The Golden Circle van mijn held Simon Sinek. Waarom mensen iets doen. Niet hóe ze het doen. Niet wát ze doen. Maar waaróm ze doen wat ze doen. Waarom zijn mijn studenten wie ze zijn, en waarom willen zij programmamaker of producent worden? Wat drijft hen? Waar ligt hun hart? Als begin van de training mogen ze allemaal hun eigen Golden Circle maken, en deze voor ogen blijven houden. Maar vooral belangrijk is dat we de cirkels; onze doelen, dromen én twijfels, met elkaar delen om ons doel nog helderder te krijgen.

Ik denk dat het eerlijk oversteken wordt op dit gebied en dat wij veel van onze wederzijdse twijfels gaan leren. Ach… het is niet zo erg, twijfelen, er zijn veel mooie dingen over gezegd zoals ‘Twijfel is de waakhond van het inzicht’ en ‘Twijfel is het voorportaal van de wijsheid’. En als je nou toch met het Kilimanjaro Film Institute een stapje dicht bij de wijsheid kunt komen, twijfel je daar geen tel over!

Katinka

———————————

26-04-2013 – Zelfstandigheid

Zelfredzaamheid is altijd al ‘een dingetje’ voor mij geweest. Als ik mijn moeder mag geloven was de zin: “Tinka zelluf doen!” een veelgehoorde vanaf de dag dat ik kon praten. Tot gekwordens toe wilde ik ál-les zelf doen, en nog eigenlijk. Je bent stiekem bijzonder hoog mijn ladder opgeklommen als ik je toesta mij te helpen. Denk er maar van wat je wilt…

Dat is dan ook precies wat mij aanspreekt in de aanpak van het Kilimanjaro Film Instituut.

“Self reliance; 
Kilimanjaro Film Institute was founded in 2007 and is still relying on external funding. But within a couple of years the institute needs to be self-sufficient. KFI has therefore started to make films for clients. This way senior students – who make these films under the guidance of foreign film makers – they get training on the job, learn how to work for clients and learn what kind of films the market needs.”

Ik geloof in zelluf doen. Hoewel ik echt graag rechtop blijf staan geloof ik in ‘op je plaat gaan en weer opkrabbelen”. Meestal kan je het stof van je afkloppen, soms moet er een pleister op, maar je hebt altijd wat geleerd. Hoe vaak ik niet tegen mijn studenten heb gezegd: “Maak fouten! Ga, in deze trainingsituatie voor de sterren en daar voorbij, en maak alsjeblieft fouten. Een mens leert –helaas- meer van zijn fouten dan van zijn successen. Een succes alleen is, hoe prettig het ook lijkt, niet bepaald positief karaktervormend.”

Dit zeg ik tegen Nederlandse meneren en mevrouwen die een goede opleiding hebben genoten, een prima verdienende baan hebben bij een omroep-organisatie. Die de kans krijgen om, veelal, op kosten van hun werkgever een training te volgen. Wat ga ik in Arusha zeggen tegen jongeren die onder, voor ons, onbestaanbare omstandigheden zijn opgegroeid? Waar in hun leven zoveel fout is gegaan dat een hele Hansaplast-fabriek onvoldoende is om de wonden van pleisters te voorzien? Die deze opleiding met twee handen zo stevig vasthouden en geen fout willen maken omdat ze het zó graag goed willen doen? Ik denk hetzelfde; “Ga fouten maken, en maak ze zelf, en leer er van.” Op de website van KFI staat:

“Young people from challenging financial backgrounds in Tanzania have the right to learn a profession. And ordinary people in Tanzania have the right to speak out and be heard over television.”

En zo is het. Ik ben bang dat ík fouten ga maken daar in Afrika. Ik hoop dat ik stof af kan kloppen als het gebeurt, maar weet je; als ik bloed en er staat een student klaar met een pleister dan mag hij of zij die plakken én me helpen weer op te krabbelen. Want, stiekem, sta je ongelooflijk hoog op mijn ladder als je, alleen door te leven, voor de sterren en daar voorbij bent gegaan.Ik ben nu al zo trots op mijn “productie-puppies”!

Katinka

———————————

19-04-2013 – Introductie

“Ik droomde van Afrika”. Ik las dit boek van Kuki Gallman tijdens mijn allereerste reis naar Afrika ergens eind jaren ’80. Net als Kuki was ik “totally hooked” vanaf het allereerste moment dat mijn voeten Afrikaanse bodem raakten. De heimwee in mijn zintuigen schuurt sinds die tijd met regelmaat langs mijn ziel. De geur van brandend hout, de smaak van een ‘braai’ bij ondergaande zon, de warmte op mijn huid, de adembenemende natuur en vergezichten als zee op het land maar vooral de geluiden; voor het eerst hóórde ik de stilte en de gezongen ontvangst in Zulu bij een lodge ergens in the middle of nowhere is dieper dan mijn gehoor alleen binnengekomen.

Ik heb het geluk gehad meermalen in Afrika te mogen filmen en meer dan welke plek ook ter wereld was dit mijn thuiskomen.

In 2005 was ik projectleider van een internal branding traject bij de AVRO. Onderdeel hiervan was dat alle medewerkers hun ultieme droom mochten uiten, de n’importe quoi. Er waren pragmatische dromen bij, overmoedige en hartverscheurende dromen. Degene met de meeste stemmen van collega’s mocht zijn of haar droom uitvoeren. Voor mij was het gemakkelijk; ‘producers opleiden in Oost Afrika.’ Ik eindigde als tweede, nipt achter Amanda Spoel, die een serie prachtige documentaires mocht maken. Ik ging niet naar Afrika maar ik bleef dromen.

Life has it’s mysterious ways. Ergens in die periode ben ik LinkedIn geraakt met de directeur van het Kilimanjaro Film Instituut. We hebben elkaar nooit gesproken. Vorig jaar, 7 jaar na dato, dronk ik een kop koffie met een van onze trainsters en ik weet niet hoe of waarom we het ineens over mijn “oude” droom kregen maar zij riep vanachter haar cappuccino “Dan ken je mijn zwager vast wel…. van het Kilimanjaro Film Instituut!” Kénnen deed ik hem dus niet echt maar ik voelde dat dat wel eens tijd werd. Om een lang verhaal kort te maken kreeg ik maar zo en ineens de mogelijkheid om twee weken te gaan trainen, in Arusha. Er was, en is, geen geld. Niet voor tickets, voor verblijfkosten laat staan voor een salaris. Of ik het nog steeds wilde doen… Mijn heimwee en mijn droom schuurden de zorgen over mijn banksaldo glad. Ik wilde het heel graag doen!

Het mooie van dromen is niet alleen dat als je het maar hard genoeg doet, je het vanzelf in je leven droomt maar ook dat je anderen er in meeneemt. Mijn oudste zoon droomde ooit (letterlijk) over een vis die boven water adem moest halen. Ik vroeg hem of het een walvis was, of een dolfijn. Dat was het allemaal niet. Toen ik het opgaf zei hij; “Weet je mama, ik droom het vannacht wel weer, en dan droom ik ook over jou; dan kan je het zelf zien.” Hoe mooi en hoe waar is dat?! Ik droomde van Afrika en nu zijn de eigenaren van DIEM deel van mijn droom. Ze boden mij niet alleen die veertien dagen aan maar ook mijn reiskosten. Omdat zij, als onderwijs adviseurs, weten dat een goede opleiding van levensbelang is. Ik zal in mei over jullie dromen mannen, dan kunnen jullie het zelf ook zien…

http://www.kilimanjarofilm.org/

Katinka

Deze recent ontwikkelde training is opgebouwd is rond de documentaire Marlboro Marine Man door Luis Sinco van LA Times. We kennen allemaal de kracht die ene persfoto die het hele conflict of het het hele verhaal in 1 plaatje weergeeft. Sinco heeft een documentaire van een kwartier opgebouwd uit 100 foto’s. Waarom is dit beeldverhaal zo ongelooflijk krachtig en heeft het zoveel impact? Waar zit het geheim van beeld? Van het kiezen van het juiste shot, de meest sublieme uitsnede? Jan Vink legt het uit en laat je met de techniek aan de slag gaan.

Africa – Storytelling in optima forma, van de hand van Frank Ash.

In de periode tussen 1961 en 1981 werden op het ‘omroepkwartier’ in Hilversum de gebouwen van de NTS gebouwd. Als eerste het muziekpaviljoen, een ontwerp van architect Piet Eiling die door sommigen beschouwd wordt als één van de belangrijkste naoorlogse architecten. Het Muziekpaviljoen heeft intussen de status van beschermd monument gekregen.

Je zou bijna denken dat het onze hobby is maar niets is minder waar… Het afgelopen jaar hebben we met veel plezier samengewoond met het RNTC. De afgelopen maanden waren onzeker door fusies, verbouwingen en op handen zijnde verhuizing van de redactie van de Wereld Omroep naar het RNTC gebouw en die van van de AVRO/TROS naar het RNW gebouw. Nu dat allemaal zijn beslag lijkt te hebben gekregen en het stof (letterlijk soms) is neergedaald kunnen wij met trots melden dat wij ook een prachtige eigen locatie hebben gevonden in ‘Het Muziekpaviljoen’ op het Mediapark.

Wij betrekken onze nieuwe werkplek samen met onze collega’s van SENS uit Amsterdam. SENS en DIEM zijn al vanaf de oprichting in 2010 aan elkaar gelieerd doordat zij in handen zijn van dezelfde eigenaren; Raymond van Kerkvoorden en Wiebe Buising. In de loop der tijd zijn de twee bedrijven meer en meer naar elkaar toegegroeid, trokken samen op in diverse projecten en ontwikkelden gezamenlijk producten. Het voelt dan ook meer dan goed om vanaf 1 april a.s. samen in één pand te zitten!

Natuurlijk wil ik iedereen van harte uitnodigen om onze nieuwe werkplek te komen bekijken. Bel even voor een afspraak!

Vanaf 1 april 2013 is ons nieuwe adres:

DIEM
Muziekpaviljoen
Sumatralaan 45
1217 GP Hilversum
035-6478152
06-10566664

The Challenge – Reinventing Journalism
Stimuleringsfonds voor de de pers / De Tegel Jaarprijzen voor de journalistiek

Net als vorig jaar sponsort DIEM ook in 2013 “De Tegel Toekomstprijs” voor het meest innovatieve journalistieke idee. Daarbij begeleiden wij de drie finalisten in de aanloop naar de Tegel op 21 maart a.s. Dit jaar richten we ons vooral op de presentatie van het idee en daarvoor hebben we 3 topcoaches gevonden die allemaal één team voor hun rekening gaan nemen. Dat zijn Marijn Duintjer Tebbens van Eén Vandaag, Jeroen Overbeek van het NOS Journaal en Maritte Braspenning, journaliste en auteur van het boek “Presenteren”.

Voor het eerst dit jaar organiseert het Stimuleringsfonds voor de Pers masterclasses met de naam “The Challenge – Reinventing Journalism “. Een deel van deze masterclasses wordt ingevuld door DIEM. Zo komen op dinsdag 29 januari Jan Born en Sander ’t Sas, winnaars van De Tegel 2012, een masterclass verzorgen over hun winnende item van vorig jaar; ‘Voicemail van politici gekraakt.” Het verhaal achter het verhaal.

Mocht je willen kijken welke innovatieve ideeën er zijn ingediend, kijk dan op:

http://www.persinnovatie.nl/search/8182/nl

Hoe communiceer jij op camera? door Jeroen Overbeek

Intensief practicum waarin jouw on air personality wordt geanalyseerd en je presentatieteksten gefileerd. Je deelt volop ervaringen met elkaar en krijgt persoonlijke tips. Refresher masterclass voor presentatoren, verslaggevers, en aanstormend talent.

Trainer

Jeroen Overbeek (NOS en Nieuwsuur) is presenterend radio‐ en tv‐journalist. Hij traint daarnaast al jaren binnen‐en buitenlandse collega’s en is sparringpartner voor talenten.

Inhoud en opzet van de masterclass

Bereid een korte pitch voor. Overtuig ons bijvoorbeeld dat jouw idee voor een reportage moet worden uitgevoerd. Of: waarom moeten we juist jouw crossmediale portfolio bekijken? De keuze is aan jou, maar blijf strak binnen de 40 seconden.

Kosten en locatie

Kosten voor deelname zijn € 250,00 ‐ exclusief b.t.w per persoon, bij een minimale deelname van 4 personen en een maximale deelname van 6 personen. De masterclass vindt plaats bij DIEM. Wij zorgen voor de locatie en alle faciliteiten.

Muziek
 is 
geen 
behang!
 Zeker 
niet 
bij 
een 
item, 
reportage 
of 
documentaire. 
Fout 
of 
in
 elk
 geval
 ongeïnspireerd
 gebruik 
van 
muziek 
haalt 
de 
kwaliteit 
maar 
ook 
de 
impact 
van 
je 
beeld naar 
beneden. 
Goed
 en 
weloverwogen 
gebruik 
van 
muziek 
daarentegen 
zorgt 
er voor 
dat 
de
 boodschap 
of 
de 
emotie 
nog 
beter 
wordt 
uitgedragen.
 Wat 
zijn 
de 
do’s
 en 
de 
don’ts?

Deelnemers

Programmamakers, zowel beginnend als ervaren, die het kennisniveau op het gebied van gebruik van muziek bij beeld willen verhogen. Het maximum aantal deelnemers per workshop is 8.

Inhoud en opzet van de workshop

Van te voren beluistert de trainer een aantal voorbeelden van items die als succesvol of juist als minder succesvol worden beschouwd door de deelnemer. Aan de hand van deze items wordt een analyse gemaakt. Er wordt gekeken, maar vooral ook geluisterd, naar aansprekende voorbeelden uit documentaires als “4 Elements” en speelfilms als “Atonement” en “Marie Antoinette”. Een item zonder muziek wordt als praktijkcase behandeld; uit de eindeloze muziekcollectie van de trainer wordt ter plekke ervaren wat werkt en wat niet.

Kosten voor deelname zijn € 350,00 ‐ exclusief b.t.w per persoon, bij een minimale deelname van 4 personen en een maximale deelname van 8 personen. De masterclass vindt plaats bij DIEM. Wij zorgen voor de locatie en alle faciliteiten.

Aanmelding

DIEM
Muziekpaviljoen
Sumatralaan 45
1217 
GP 
Hilversum
035‐6478152
 of
 info@diem‐opleidingen.nl

Dit is een zeer praktische training van twee keer een dagdeel waarin gericht gewerkt wordt met de eigen voorbeelden, specifieke situatie en vragen van de deelnemers. Er worden veel praktische tips, trucs, handvatten en methoden aangereikt en direct toegepast. Daarnaast wordt ook aandacht besteed aan de persoonlijkheidskenmerken van de deelnemer en het effect daarvan op de persoonlijke effectiviteit. Tussen het 1e en 2e dagdeel maximaal twee weken, waarin de tips en trucs uit het eerste dagdeel in de praktijk kunnen worden toegepast/geoefend. De deelnemers ontvangen een syllabus die één op één aansluit op de bovengenoemde thema’s.

Doelstelling van de training

In de training Time management ontvangen de deelnemers handvatten om effectiever en efficiënter met hun tijd om te gaan. Na het opstellen van hun doelen en de activiteiten die voor de deelnemer (en de organisatie) belangrijk zijn, leren zij hoe je prioriteiten kunt stellen. Vervolgens krijgen ze inzicht in hoe zij efficiënter met deze activiteiten om kunnen gaan.

Voor wie is deze training bestemd?

Deze
 praktische
 training 
is 
bestemd 
voor 
iedereen 
die 
binnen 
een 
dynamische, 
en 
bij
 vlagen 
hectische, 
organisatie 
effectief 
en 
efficiënt 
van
 zijn/haar 
tijd 
gebruik 
wil
 maken!

Inhoud en opzet van de training

• Tijddagboek (van te voren invullen, dit geeft inzicht in “de waan van de dag”, de gewilde en ongewilde verstoringen en in tijdsplanningen en prioritering)
• onderscheid kwantitatief en kwalitatief timemanagement
• balans werk-privé
• zelfreflectie
• sturen op belangrijkheid (= effectiviteit)
• in plaats vanuit urgentie (= waan van de dag)
• resultaatgericht aansturen, plannen en werken
• prioriteiten stellen “hoe doe je dat?”
• agendagebruik, “van balboekje naar planningsinstrument”
• tips en trucs voor timemanagement
• stressreductie
• Verschil tussen effectief tijdgebruik = de goede dingen doen en efficiënt tijdgebruik = de dingen goed doen

Kosten van de training

Kosten
 voor
 deelname 
zijn
 € 
500,00
 exclusief
 b.t.w.,
 inclusief
 faciliteiten,
 verblijfskosten 
en
 lesmateriaal
 bij
 een 
minimale
 deelname
 van
 6
 personen
en,
 maximaal 
8 
personen.

In-company training

In‐company
 kost 
deze
 training
 € 
2.500,00

 exclusief
 btw. 
Uw 
organisatie 
draagt 
zorg
 voor 
de 
locatie, 
alle 
faciliteiten
 en 
de 
lunches 
voor 
de 
trainer. 
De 
maximale
 deelname
 is 
8 
personen.
 Indien 
u 
de 
training 
bij 
DIEM
 plaats 
wilt 
laten 
vinden 
is  de 
prijs 

€
 3.100,00 
exclusief
 b.t.w. 
Wij 
zorgen 
dan 
voor 
de 
locatie 
en 
alle
 faciliteiten.

Aanmelding

DIEM
Muziekpaviljoen
Sumatralaan 45
1217 
GP 
Hilversum
035‐6478152
 of
 info@diem‐opleidingen.nl

We hebben te maken met een onzekere toekomst. Van u wordt dan ook meer verwacht dan alleen het oplossen van problemen. Juist nu is er behoefte aan innovatie en vernieuwing om stappen te maken. Om op een andere manier te kunnen kijken naar processen en nieuwe ideeën te ontwikkelen is creatief leiderschap nodig: leiderschap +

Op donderdag 27 september 2012, tussen 14.00 uur en 17.00 uur laat Marc Geerts u tijdens een inspirerende masterclass kennismaken met creatief leiderschap. Marc Geerts is een zeer ervaren trainer en coach met managementervaring. Zijn aanpak is altijd gericht op ‘resultaten halen met mensen’ en de harde en zachte kant van de organisatie effectief te verbinden. Marc heeft binnen de omroepen al honderden mensen getraind rondom leidinggeven, creativiteit, persoonlijke effectiviteit en hij begeleidt en begeleidde al heel wat redactieteams van TV en radio programma’s.

“Leidinggeven aan creatieve processen betekent ruimte geven aan creativiteit. Dit vergt specifieke eigenschappen en vaardigheden.“

Tijdens de masterclass gaat u aan de slag met de volgende vragen:
- Hoe staat het met het creatief klimaat binnen mijn organisatie?
- Hoe schep ik een creatief klimaat in mijn organisatie?
- Welke eigenschappen en vaardigheden heb ik zelf in huis?
- Welke verbeterpunten signaleer ik binnen mijn organisatie?

Na deze masterclass is uw creativiteit geprikkeld om aan de slag te gaan met de toekomst!  Na afloop is er natuurlijk weer gelegenheid om met collega’s van verschillende organisaties van gedachten te wisselen tijdens een hapje en een drankje.

Deelname €125,00,- per persoon – inschrijven via info@diem-opleidingen.nl